ദേശീയ ചലച്ചിത്ര പുരസ്‌കാരം: ആടുജീവിതം' മുതൽ 'കിഷ്‌കിന്ധാകാണ്ഡം' വരെ; രാഷ്ട്രീയവും വാണിജ്യവും ജയിക്കുമ്പോൾ തോൽക്കുന്നത് സിനിമയോ?

വി.കെ. പവിത്രൻ, ഭരതൻ, പത്മരാജൻ, ലോഹിതദാസ് തുടങ്ങി ഇന്ത്യൻ സിനിമയിലെ തന്നെ മികച്ച തിരക്കഥാകൃത്തുക്കൾക്കും സംവിധായകർക്കും ദേശീയതലത്തിൽ അർഹിച്ച പുരസ്‌കാരങ്ങൾ ലഭിച്ചില്ല എന്നത് വലിയൊരു ചോദ്യചിഹ്നമായി അവശേഷിക്കുന്നു. നിലപാടുകൾ തുറന്നുപറയുന്നവർക്കും വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയമുള്ളവർക്കും ഇത്തരം അംഗീകാരങ്ങൾ പലപ്പോഴും അന്യമാകുന്നു എന്ന വിമർശനം പണ്ടേ നിലനിൽക്കുന്നതാണ്.

'ആടുജീവിതം' നേരിട്ട അവഗണന

74-ാമത് ദേശീയ ചലച്ചിത്ര പുരസ്‌കാര നിർണയത്തിൽ മലയാളത്തിൽ നിന്ന് ഏറെ അവഗണിക്കപ്പെട്ട ചിത്രങ്ങളിലൊന്നായി 'ആടുജീവിതം' മാറി. പൃഥ്വിരാജിന്റെ മികച്ച പ്രകടനവും കെ.എസ്. സുനിലിന്റെ മികവുറ്റ ഛായാഗ്രഹണവും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും ചിത്രം തഴയപ്പെട്ടതിന് പിന്നിൽ നായകന്റെ ചില രാഷ്ട്രീയ/വ്യക്തിഗത നിലപാടുകളാണോ എന്ന സംശയം സിനിമാസ്വാദകർക്കിടയിലുണ്ട്. സാഹിത്യകൃതിയുടെ തീവ്രത പൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊള്ളാൻ സിനിമയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലെന്ന വിമർശനമുണ്ടെങ്കിൽപ്പോലും ചിത്രത്തിന്റെ സാങ്കേതിക തികവും അഭിനയവും പരിഗണിക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു.

'മഞ്ഞുമ്മൽ ബോയ്സ്', 'കിഷ്‌കിന്ധാകാണ്ഡം': അർഹിച്ച അംഗീകാരം എവിടെ?

സാങ്കേതിക തികവുകൊണ്ടും സവിശേഷമായ കഥപറച്ചിൽ രീതികൊണ്ടും ഇന്ത്യൻ സിനിമയിൽ തന്നെ ട്രെൻഡ് സൃഷ്ടിച്ച ചിത്രങ്ങളാണ് 'മഞ്ഞുമ്മൽ ബോയ്സും' 'കിഷ്‌കിന്ധാകാണ്ഡവും'. തികച്ചും കേവലമായ ഒരു ആശയത്തിൽ നിന്ന് സുഹൃദ്ബന്ധത്തിന്റെ ആഴവും പിരിമുറുക്കവും വച്ച് ചിദംബരം ഒരുക്കിയ 'മഞ്ഞുമ്മൽ ബോയ്സിന്റെ' തിരക്കഥയും മേക്കിംഗും കമൽഹാസൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ളവർ പ്രശംസിച്ചതാണ്. അതുപോലെ ധ്വന്യാത്മകമായ കഥാകഥനത്തിലൂടെ ശ്രദ്ധേയമായ 'കിഷ്‌കിന്ധാകാണ്ഡവും' മികച്ച തിരക്കഥയ്ക്കും സംവിധാനത്തിനും യോഗ്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇവയെല്ലാം മറികടന്ന് 'പുഷ്പ 2' പോലൊരു വാണിജ്യ ചിത്രത്തിന് മികച്ച തിരക്കഥയ്ക്കുള്ള പുരസ്‌കാരം നൽകിയത് വിധിനിർണയത്തിന്റെ മാനദണ്ഡങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.

പഴഞ്ചൻ കാഴ്ചപ്പാടുകളും ജൂറിയുടെ മാറ്റവും

ഓൾഡ് സ്‌കൂൾ ചിന്താഗതി വെച്ചുപുലർത്തുന്ന ചലച്ചിത്ര പ്രവർത്തകർ വിധിനിർണയ സമിതികളിൽ കൂടുതലായി എത്തുമ്പോൾ നവീനമായ ആഖ്യാനരീതികളെ മനസ്സിലാക്കാൻ അവർക്ക് സാധിക്കാതെ പോകുന്നു. പ്രചാരണ സ്വഭാവമുള്ള 'ആർട്ടിക്കിൾ 370' പോലെയുള്ള ചിത്രങ്ങൾക്ക് പരമോന്നത പുരസ്‌കാരം നൽകുകയും, മാരി സെൽവരാജിന്റെ 'വാഴൈ' പോലെയുള്ള മികച്ച കലാസൃഷ്ടികളെ പൂർണ്ണമായി അവഗണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ഇതിന് തെളിവാണ്. 'അമരൻ' പോലൊരു ചിത്രത്തിലെ പ്രകടനങ്ങൾക്ക് മികച്ച സംവിധാനത്തിനും എഡിറ്റിംഗിനുമുള്ള പുരസ്‌കാരം ലഭിച്ചതും വിസ്മയകരമാണ്.

കലയെന്നത് മത്സരപരീക്ഷയല്ല

കലാസൃഷ്ടികളെ സ്പോർട്സ് ഇനങ്ങൾ പോലെയോ പരീക്ഷയിലെ മാർക്കുകൾ പോലെയോ അളക്കാൻ സാധിക്കില്ല. മുൻകാലങ്ങളിലും സിബി മലയിൽ, ഐ.വി. ശശി തുടങ്ങിയ പ്രതിഭകളുടെ മികച്ച സൃഷ്ടികൾ തഴയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. നിലവാരം കുറഞ്ഞ ഫോർമുലാ ചിത്രങ്ങൾക്ക് നൽകുന്ന അംഗീകാരങ്ങൾ വരുംതലമുറയ്ക്ക് തെറ്റായ സന്ദേശമാണ് നൽകുന്നത്. അവാർഡ് നിർണയം കൂടുതൽ സുതാര്യവും ജാഗ്രതയുള്ളതുമാക്കാൻ കടുത്ത മാനദണ്ഡങ്ങൾ അനിവാര്യമാണ്.